Hoe werkt eicel-donatie?

Intakegesprek met een arts. Tijdens dit gesprek gaat de arts of je medisch gezien geschikt bent om je eicellen te doneren. Er wordt gekeken of je lichamelijk helemaal gezond bent en of de behandeling die bij een eiceldonatie komt kijken geen risico’s voor jou oplevert. Ook bespreekt de arts jouw eigen kinderwens.

Intakegesprek met een psycholoog. Omdat eiceldonatie op zichzelf en de behandeling die erbij komt kijken ook een psychische belasting kan hebben, krijg je ook een gesprek met een psycholoog om te zien of je geestelijk in staat bent de behandeling te ondergaan.
Echo. Met een echo wordt er gekeken naar de kwaliteit van je eierstokken en baarmoeder.

Bloedafname. Het bloed wordt onderzocht op de aanwezigheid van enkele ziekten zoals Hepatitis Ben C en op HIV. Verder wordt het bloed onderzocht op de hoeveelheid AMH die aanwezig is. Dit geeft een indicatie van hoe groot je eicelvoorraad is.

Wanneer alle testen een gunstige uitslag hebben, kan er besloten worden om te starten met de daadwerkelijke eiceldonatie. Er wordt een datum geprikt waarop de behandeling start. Ook moet je een donorovereenkomst ondertekenen. Hier staat bijvoorbeeld in dat je als donor geen rechten of plichten hebt ten opzichte van het kind en de wensouders. In de donorovereenkomst staat ook dat je toestemming geeft om je gegevens op te slaan volgens de wet Donorgegevens kunstmatige bevruchting. Een kind dat verwekt is met jouw eicel mag op 16-jarige leeftijd kennis met je maken.

De donatieprocedure

Wanneer je eicellen gaat doneren, onderga je een bijna volledige IVF-behandeling. Als eerste moeten de eierstokken gestimuleerd worden om meerdere eicellen te laten rijpen. Je krijgt medicijnen toegediend die de eicellen laten groeien. Dit zijn injecties die je jezelf geeft. Je gaat gedurende deze eerste fase meerdere malen naar de kliniek waar een echo wordt gemaakt en soms wat bloed wordt afgenomen. Op die manier wordt gekeken hoe het met de rijping van de eicellen gaat.

Na ongeveer twee weken zijn de eicellen rijp om geoogst te worden. Je krijgt een injectie die de eisprong op gang moet brengen. Vlak voordat de eisprong daadwerkelijk plaatsvindt, worden de eicellen echter met een naald opgezogen. Dit is de punctie. Je krijgt tijdens de punctie een sterke pijnstiller toegediend via een infuus en je wordt plaatselijk verdoofd. Na de punctie mag je gelijk weer naar huis, maar je mag niet autorijden of een ander voertuig besturen. Houd hier rekening mee.

Risico’s eiceldonatie?

Vooraleer je eicellen kunt doneren, wordt de ontwikkeling van eicellen gestimuleerd zodat de donatie meerdere eicellen oplevert. Die stimulatie gebeurt door het toedienen van hormonen en dat kan voor een aantal bijwerkingen zorgen. We denken dan bijvoorbeeld aan een opgeblazen gevoel in de onderbuik, warmteopwellingen en lichte prikkelbaarheid.

Soms kunnen zich cysten vormen. Op zich is dit onschuldig maar indien ze hinderen, kunnen ze met een kleine ingreep worden weggenomen.

De stimulatie kan er ook toe leiden dat de eierstokken overreageren, we spreken dan van hyperstimulatie. Dat gebeurt bij gemiddeld 1 op 50 vrouwen. Het gevolg is dat je gedurende een aantal dagen last kan hebben van een opgezwollen gevoel en pijnlijke onderbuik.

Het verkrijgen van de eicellen gebeurt via een kleine ingreep ofwel onder plaatselijke, ofwel onder een lichte algemene verdoving. Bij een ingreep is er altijd enig risico op een infectie. Een ander risico, ongeveer 1 op 1000, is een bloeding van de eierstok. Dat zorgt een tijdje voor ongemak, maar heeft zelden zware gevolgen.

Ten gevolge van de stimulatie van de ontwikkeling van de eicellen wordt de kans op een zwangerschap, en ook op een meerlingenzwangerschap, groter. Dat is ook iets waarmee de donor zeker rekening moet houden. Gedurende de tijd dat de donatieprocedure loopt, is veilig vrijen dus de boodschap.

Meestal verloopt de procedure zonder problemen. Na de donatie zijn er geen gevolgen voor de gezondheid of vruchtbaarheid.

Advertenties